Między odpoczynkiem i działaniem

…o poranku po ulewnej nocy? 

Wyobraź sobie, że jesteś w takim lesie. Bierzesz głęboki wdech i gdzieś pomiędzy zapachem ciepłej ziemi i sosnowych igieł czujesz słodycz. I jeszcze nie wiesz skąd ona pochodzi. Słodka woń wnika głęboko w nozdrza i płuca. Rozpoznajesz ją, choć malutkie czerwone owocki kryją się jeszcze przed Twoim wzrokiem. 

Takiego dnia biegam po lesie. Buty nasiąkają mi nocnym deszczem, który mieni się w trawie i promieniach słońca. Czuję, jak z każdym krokiem moje palce u stóp robią się coraz bardziej wilgotne. Aż woda na dobre chlupocze w moim bucie. Nie lubię tego uczucia.

Zapach ciepłej, wilgotnej ziemi wypełniający moje nozdrza sprawia, że przeszkadza mi to jakby mniej. Czuję wyraźnie, że woń lasu się zmienia, pojawia się słodycz i poziomkowy aromat. Biegnę jeszcze kawałek zanim widzę czerwieniące się niepozorne kuleczki. 

Niestety w czasie treningu jeść się nie powinno. Mój cel jest jeszcze daleko. 

Poziomkowa woń, która z każdym wdechem wypełnia moje płuca i wnika w tkanki ciała, uwodzi.

Zatrzymuję się. Zjadam kilka. Niektóre oszukują soczystą mięsistością i intensywnością koloru. Jednak w smaku okazują się kwaskowate i napuchnięte wodą. Inne, mniejsze i nie tak dorodne zaskakują głębią poziomkowej słodyczy. 

Podczas tego biegu robię jeszcze kilka takich przystanków. Pod względem celów treningowych, nie był to najbardziej efektywny bieg. Jednak z perspektywy cieszenia się  życiem i bycia w naturze – ożywił we mnie dziecięcy kawałek, kiedy biegnie się co tchu właśnie ku kępie poziomek. I w tym momencie nie liczy się nic innego.